Οι Διαπραγματεύσεις με το Θεϊκό Νόμο

The_judgement_of_the_dead_in_the_presence_of_Osiris

Φίλοι μου, συναθροισμένοι απόψε θα μελετήσουμε πολύ σοβαρά το ζήτημα αυτό των διαπραγματεύσεων.

Ας μου επιτραπεί η ελευθερία να σας πω πως δεν μιλάω για βέβηλες διαπραγματεύσεις, θέλω να αναφερθώ με εμφατικό τρόπο στις επιχειρήσεις του Κάρμα.

Πριν απ’ όλα είναι αναγκαίο ώστε οι άνθρωποι να εννοήσουν αυτό που είναι η σανσκριτική λέξη Κάρμα.

Δεν περιττεύει να διαβεβαιώσω πως αυτή καθ’ εαυτή η λέξη σημαίνει το νόμο της δράσης και της συνέπειας. Προδήλως δεν υπάρχει αιτία χωρίς αποτέλεσμα, ούτε αποτέλεσμα χωρίς αιτία.

Οποιαδήποτε πράξη της ζωής μας, καλή ή κακή, έχει τις συνέπειές της.

Σήμερα αναλογίσθηκα στη δυστυχία του κόσμου μας· πόσο ευτυχή θα ήταν αυτά τα διανοητικά ανθρωποειδή εάν ποτέ δεν είχαν αυτό που ονομάζεται Εγώ, «εμένα τον ίδιο», «ο εαυτός μου».

Είναι αναμφίβολο πως το Εγώ διαπράττει αναρίθμητα σφάλματα, των οποίων το αποτέλεσμα είναι ο πόνος.

Εάν αυτά τα λογικά ανθρωποειδή ήταν απαλλαγμένα από το Εγώ, θα ήταν απλώς ωραιότατα φυσικά στοιχειώδη, αθώα, αγνά, απεριόριστα μακάρια.

Φανταστείτε για μια στιγμή, αγαπητοί φίλοι, μια τέτοια Γη, κατοικημένη από εκατομμύρια αθώα ανθρωποειδή απαλλαγμένα από το εγώ και κυβερνώμενα από θεϊκούς βασιλείς, θεούς, ιεροφάντες, Ντέβας κ.τ.λ.

Προδήλως ένας τέτοιος κόσμος θα ήταν βεβαίως ένας παράδεισος, ένας πλανήτης από μακάριους.

Κανέναν δεν μπορείς να υποχρεώσεις να μετατραπεί σε άνθρωπο με το ζόρι· όλα αυτά τα εκατομμύρια των ανθρωποειδών, αν και δεν είναι άνθρωποι στην πιο πλήρη έννοια της λέξης, θα μπορούσαν να είναι απεριόριστα ευτυχείς, εάν δεν είχε αναβλύσει στο εσωτερικό τους μια δεύτερη φύση κακεντρεχής και τρομερά διεστραμμένη…

Ας σκεφτούμε για μια στιγμή το πλήθος των ανθρωποειδών που κατοικούν το πρόσωπο της Γης. Υποφέρουν απερίγραπτα, θύματα των ίδιων τους των σφαλμάτων. Χωρίς το εγώ δεν θα είχαν αυτά τα σφάλματα ούτε καν θα υπέφεραν τις συνέπειες των ίδιων.

Ήδη είπα στις περασμένες μας ομιλίες πως ούτε όλους τους παρθενικούς Σπινθήρες, πως ούτε όλα τα ανθρωποειδή ενδιαφέρει η μαεστρία, όμως αυτό δεν είναι εμπόδιο για την αυθεντική ευτυχία.

Στο απέραντο διάστημα, υπάρχουν πολλές κατοικίες μακαριότητας για τα ανθρωποειδή στοιχεία που δεν ενδιαφέρονται για τη μαεστρία.

Αναντίρρητα, οι τρεις χιλιάδες κύκλοι ή περίοδοι χρόνου που έχουν καθοριστεί σε οποιαδήποτε Ουσία, σε οποιαδήποτε Μονάδα για την κοσμική της εκδήλωση αναπτύσσονται όχι μόνο εδώ στο δικό μας κόσμο της Γης, αλλά επιπλέον σε άλλους κόσμους του έναστρου διαστήματος.

Από όλα αυτά θα μπορέσετε να δείτε, αγαπητοί μου φίλοι, πως για τις ψυχές υπάρχουν πολλές επαύλεις ευτυχίας και πως με κανένα τρόπο δεν είναι απαραίτητη η μαεστρία για να έχουν δικαίωμα της πραγματικής απόλαυσης του αγνού Πνεύματος.

Το μοναδικό που απαιτείται για να έχει κανείς δικαίωμα στην πραγματική ευτυχία είναι, πριν απ’ όλα, να μην έχει εγώ.

Βεβαίως, όταν δεν υπάρχουν μέσα σε εμάς τα ψυχικά ακόλουθα, τα απάνθρωπα στοιχεία που μας μετατρέπουν σε τόσο τρομακτικούς και μοχθηρούς, δεν υπάρχει Κάρμα για να πληρώσουμε και το αποτέλεσμα είναι η ευτυχία.

Δεν έχουν φτάσει όλα τα ευτυχισμένα πλάσματα που ζουν σε όλους τους κόσμους του ατέλειωτου διαστήματος στη μαεστρία. Χωρίς άλλο, βρίσκονται σε συμφωνία με την κοσμική τάξη διότι δεν έχουν εγώ.

Όταν κάποιος ζει σύμφωνα με τη σωστή σκέψη, τη σωστή συγκίνηση και τη σωστή εργασία, τα αποτελέσματα συνηθίζουν να είναι μακάρια.

Δυστυχώς η δίκαιη σκέψη, η δίκαιη αίσθηση, η δίκαιη δράση κ.τ.λ. γίνονται αδύνατες όταν μια δεύτερη μη ανθρώπινη φύση ενεργεί σε εμάς και μέσα σε εμάς και διά μέσου μας εδώ και τώρα.

Σε αυτό που έχουμε πει πρέπει ν’ αποφευχθούν οι συγχύσεις. Είναι φανερό πως από τους πολλούς, μερικοί λίγοι ποθούν τη μύηση, την εσωτερική αυτοπραγμάτωση του Είναι· αναντίρρητα, αυτές οι ψυχές μετατρέπονται σε πραγματικούς βασιλείς του σύμπαντος και σε Θεούς τρομακτικά θεϊκούς.

Τα πλήθη, μετά από τους τρεις χιλιάδες κύκλους εκδήλωσης, επιστρέφουν στο Παγκόσμιο Πνεύμα της ζωής σαν απλά μακάρια στοιχειώδη.

Το δυσάρεστο είναι πως αυτά τα εκατομμύρια των ανθρωποειδών στοιχειωδών έχουν δημιουργήσει μέσα στον εαυτό τους μια δεύτερη παρανθρώπινη φύση, και αυτή τα έχει μετατρέψει όχι μόνο σε διεστραμμένα, αλλά επιπλέον, και αυτό που είναι το χειρότερο, σε δυστυχισμένα.

Αν δεν ήταν το ««εμένα τον ίδιο»», κανείς δεν θα ήταν θυμώδης, κανείς δεν θα επιθυμούσε τα αγαθά των άλλων, κανείς δεν θα ήταν λάγνος, ζηλιάρης, υπερήφανος, οκνηρός, λαίμαργος κ.τ.λ…

Ευτυχώς, αγαπητοί μου φίλοι, η δικαιοσύνη και η ευσπλαχνία είναι οι δύο κύριες κολόνες της Παγκόσμιας Λευκής Αδελφότητας.

Η δικαιοσύνη χωρίς ευσπλαχνία είναι τυραννία, η ευσπλαχνία χωρίς δικαιοσύνη είναι επιείκεια, αρέσκεια προς το έγκλημα. Σε αυτό τον κόσμο των δυστυχιών στον οποίο βρισκόμαστε, γίνεται αναγκαίο να μάθουμε να χειριζόμαστε τις ίδιες μας τις διαπραγματεύσεις για να ξανα-κατευθύνουμε το σκάφος της ύπαρξης μέσω των διαφόρων σκαλοπατιών της ζωής.

Το Κάρμα είναι διαπραγματεύσιμο, και αυτό είναι κάτι που μπορεί να εκπλήξει πάρα πολύ τους οπαδούς των διαφόρων ορθόδοξων σχολών.

Βεβαίως, μερικοί ψευδο-εσωτεριστές και ψευδο-αποκρυφιστές έγιναν υπερβολικά απαισιόδοξοι σε σχέση με το νόμο της δράσης και της συνέπειας· υποθέτουν λανθασμένα πως αυτός αναπτύσσεται με μηχανικό τρόπο, αυτόματο και σκληρό.

Οι πολυμαθείς πιστεύουν πως δεν είναι δυνατόν να μεταβάλουμε τον νόμο· λυπούμαι πολύ ειλικρινά διότι πρέπει να διαφωνήσω με αυτό τον τρόπο σκέψης.

Εάν ο νόμος της δράσης και συνέπειας, εάν η Νέμεση της ύπαρξης δεν ήταν διαπραγματεύσιμη, τότε πού θα ήταν η Θεία ευσπλαχνία; Ειλικρινά δεν μπορώ να δεχθώ σκληρότητα στη Θεϊκότητα. Το Πραγματικό, εκείνο που είναι όλο τελειότητα, αυτό που έχει διάφορα ονόματα, τέτοια όπως ΤΑΟ, ΑΟΜ, ΙΝΡΙ, ΣΕΙΝ, ΑΛΑ, ΒΡΑΧΜΑ, ΘΕΟΣ, ή καλύτερα θα έλεγα ΘΕΟΙ κ.τ.λ., με κανέναν τρόπο δεν θα μπορούσε να είναι κάτι χωρίς ευσπλαχνία, σκληρό, τυραννικό κ.τ.λ. Για όλα αυτά επαναλαμβάνω με εμφατικό τρόπο πως το Κάρμα είναι διαπραγματεύσιμο.

Όταν ένας κατώτερος νόμος υπερβαίνεται από έναν ανώτερο νόμο, ο ανώτερος νόμος καθαρίζει τον κατώτερο νόμο.

Πράξε καλά έργα για να πληρώσεις τις οφειλές σου. Τον λέοντα του νόμου τον πολεμάμε με τη ζυγαριά.

Όποιος έχει με τι να πληρώσει, πληρώνει και διεκπεραιώνει τις διαπραγματεύσεις του, όποιος δεν έχει με τι να πληρώσει, θα πληρώσει με τον πόνο.

Εάν στον ένα δίσκο της κοσμικής ζυγαριάς θέσουμε τα καλά έργα και στο άλλο τα κακά, είναι φανερό πως το Κάρμα θα εξαρτηθεί από το βάρος στη ζυγαριά.

Εάν βαρύνει περισσότερο ο δίσκος των κακών πράξεων, το αποτέλεσμα θα είναι οι πίκρες· δίχως άλλο, είναι δυνατόν να αυξήσουμε το βάρος των καλών πράξεων στο δίσκο της βελόνας της ζυγαριάς, και με αυτό τον τρόπο ακυρώνουμε Κάρμα, χωρίς την ανάγκη να υποφέρουμε.

Όλα όσα χρειαζόμαστε είναι να κάνουμε καλά έργα για να αυξήσουμε το βάρος στο δίσκο των καλών πράξεων.

Τώρα θα κατανοήσετε εσείς, καλοί μου φίλοι, το πόσο υπέροχο είναι το να κάνει κανείς το καλό. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η ορθή σκέψη, η ορθή αίσθηση και η ορθή δράση είναι το καλύτερο από τις διαπραγματεύσεις.

Ποτέ δεν πρέπει να παραπονούμαστε ενάντια στο Κάρμα. Το σημαντικό είναι να ξέρουμε να το διαπραγματευόμαστε.

Δυστυχώς, το μόνο που σκέπτονται οι άνθρωποι όταν βρίσκονται σε μια μεγάλη πίκρα είναι να πλένουν τα χέρια τους όπως ο Πιλάτος, να λένε πως δεν έχουν κάνει τίποτε το κακό, πως δεν είναι ένοχοι, πως είναι δίκαιες ψυχές κ.τ.λ.

Εγώ λέω σε αυτούς που βρίσκονται στην αθλιότητα να αναθεωρήσουν τη συμπεριφορά τους, να κρίνουν τον εαυτό τους, να καθίσουν ακόμη και αν είναι για μια στιγμή στον πάγκο των κατηγορουμένων, ώστε μετά από μια συνοπτική ανάλυση του εαυτού τους θα μεταβάλουν τη συμπεριφορά τους. Εάν αυτοί που βρίσκονται χωρίς εργασία μεταβάλλονταν σε αγνούς, απεριόριστα φιλάνθρωπους, ήρεμους, εξυπηρετικούς εκατό τοις εκατό, είναι φανερό πως θα μετέβαλλαν ριζικά την αιτία που το προκάλεσε, διότι όπως ήδη είπαμε, δεν υπάρχει αποτέλεσμα χωρίς αιτία ούτε αιτία χωρίς αποτέλεσμα.

Δεν είναι δυνατόν να μεταβάλουμε ένα αποτέλεσμα εάν προηγουμένως δεν έχει αλλαχθεί ριζικά η αιτία που το προκάλεσε, διότι όπως ήδη είπαμε δεν υπάρχει αποτέλεσμα χωρίς αιτία ούτε αιτία χωρίς αποτέλεσμα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η αθλιότητα έχει τις αιτίες της στα μεθύσια, στη σιχαμερή λαγνεία, τη βία, τις μοιχείες, την ασωτία, τη φιλαργυρία κ.τ.λ.

Δεν είναι δυνατόν κάποιος να βρίσκεται στην αθλιότητα όταν ο Πατέρας που είναι στο κρυφό βρίσκεται παρών εδώ και τώρα. Θέλω να το εικονογραφήσω αυτό με μια αφήγηση.

Σε μια συγκεκριμένη περίπτωση το Πραγματικό Εσωτερικό μου Είναι, η Αθάνατη Μονάδα μου, με έβγαλε από το φυσικό μου κορμί για να μου δώσει οδηγίες όσον αφορά ένα καθορισμένο μαθητή. Αφού ολοκληρώθηκαν αυτές, δεν δυσκολεύτηκα να απευθυνθώ στον Εσωτερικό μου Κύριο, με τα ακόλουθα λόγια:

«Είμαι κουρασμένος με το να έχω σώμα· αυτό που επιθυμώ είναι να αποσαρκωθώ».

Αυτές τις στιγμές ο Κύριος των Τελειοτήτων, ο εσωτερικός μου Θεός απάντησε με φωνή επίσημη:

«Γιατί παραιτείσαι; Σου έχω δώσει ψωμί, στέγη και καταφύγιο και ακόμη παραπονείσαι;

Θυμάσαι τις τελευταίες ημέρες της περασμένης σου ύπαρξης; Περπατούσες στους δρόμους του Μεξικού, ξυπόλυτος, με το κοστούμι σκισμένο, γέρος, άρρωστος και στην πιο τρομακτική αθλιότητα.

Και πώς έφθασες να πεθάνεις; Σε μια βρομερή παράγκα. Τότε εγώ ήμουν απών».

Εκείνες τις στιγμές έλαμπε το πρόσωπο του Κυρίου, στα γαλανά του μάτια αντανακλούσε ο απέραντος ουρανός, ο άσπρος μανδύας της δόξας έφθανε μέχρι τα πόδια του, τα πάντα σε Αυτόν ήταν τελειότητα.

«Κύριε (του είπα), έχω έρθει για να φιλήσω το χέρι σου, να λάβω την ευλογία σου».

Ο λατρευτός με ευλόγησε και φίλησα την δεξιάν του.

Μετά που επέστρεψα στο φυσικό κορμί μπήκα σε διαλογισμό· βεβαίως, αγαπητοί μου αδελφοί, όταν το παιδί βαδίζει άσκημα, ο Πατέρας απουσιάζει και τότε εκείνο πέφτει σε δυστυχία.

Πιστεύω πως τώρα θα καταλάβετε καλύτερα, αγαπητοί μου φίλοι, αυτό που είναι η αθλιότητα, γιατί έρχεται, πώς έρχεται.

Ο Πατέρας που είναι στο κρυφό έχει αρκετή δύναμη για να μας δώσει και για να μας στερήσει επίσης. Μακάριος ο άνθρωπος τον οποίο τιμωρεί ο Θεός.

Το Κάρμα είναι μια ιατρική που μας εφαρμόζεται για το ίδιο μας το καλό· δυστυχώς, οι άνθρωποι αντί να υποκλιθούν με σεβασμό εμπρός στον αιώνιο ζωντανό Θεό, παραπονιούνται, βλασφημούν, δικαιολογούν τους εαυτούς τους, αυτο-συγχωρούνται βλακωδώς και πλένουν τα χέρια τους όπως ο Πιλάτος. Με τέτοια παράπονα δεν μεταβάλλεται το Κάρμα, αντιθέτως μετατρέπεται σε πιο σκληρό και αυστηρό.

Επικαλούμαστε την πίστη του συζύγου όταν εμείς οι ίδιοι έχουμε μοιχεύσει σε αυτήν ή σε προηγούμενες ζωές.

Ζητούμε αγάπη όταν εμείς ήμασταν ανοικτίρμονες και σκληροί. Εκλιπαρούμε κατανόηση όταν ποτέ δεν ξέραμε να καταλάβουμε κανένα, όταν ποτέ δεν μάθαμε να βλέπουμε την άποψη των άλλων.

Επιθυμούμε απέραντες ευτυχίες όταν εμείς ήμασταν πάντα η πηγή πολλών δυστυχιών.

Θα επιθυμούσαμε να γεννηθούμε σε ένα πολύ ωραίο σπίτι και με πολλές ανέσεις, όταν δεν ξέραμε σε περασμένες μας υπάρξεις να προσφέρουμε στα παιδιά μας σπίτι και ομορφιά.

Παραπονούμαστε εναντίον αυτών που μας προσβάλλουν, όταν πάντα προσβάλλαμε όλους όσους μας περιέβαλλαν.

Θέλουμε από τα παιδιά μας να μας υπακούουν, όταν ποτέ δεν μάθαμε να υπακούμε τους γονείς μας.

Μας ενοχλεί τρομερά η δυσφήμιση, όταν εμείς υπήρξαμε πάντοτε δυσφημιστές και γεμίζαμε τον κόσμο με δυστυχία.

Μας ενοχλεί το κουτσομπολιό. Δεν θέλουμε κανένας να μουρμουρίζει για μας και, δίχως άλλο, πάντα προχωρούσαμε σε κουτσομπολιά και μουρμουρίσματα, μιλώντας άσχημα για τον πλησίον, κάνοντας δύσκολη τη ζωή των υπολοίπων. Δηλαδή, πάντα απαιτούμε αυτό που δεν έχουμε δώσει· σε όλες τις προηγούμενες ζωές μας υπήρξαμε μοχθηροί και μας αξίζει το χειρότερο, αλλά εμείς υποθέτουμε πως πρέπει να μας δοθεί το καλύτερο.

Οι άρρωστοι, αντί να φροντίζουν τόσο για τον εαυτό τους, θα έπρεπε να εργάζονται για τους υπόλοιπους, να κάνουν φιλανθρωπικά έργα, να προσπαθούν να θεραπεύουν τους άλλους, να παρηγορούν τους θλιμμένους, να πηγαίνουν στο γιατρό αυτούς που δεν έχουν να τον πληρώσουν, να δωρίζουν φάρμακα κ.τ.λ., και έτσι θα ακύρωναν το Κάρμα τους και θα θεραπεύονταν ολοκληρωτικά.

Όποιοι υποφέρουν στα σπίτια τους θα έπρεπε να πολλαπλασιάσουν την ταπεινότητά τους, την υπομονή και τη γαλήνη τους. Να μην απαντούν με άσχημα λόγια, να μην τυραννούν τον πλησίον τους, να μην ενοχλούν αυτούς που τους ενοχλούν, να ξέρουν να συγχωρούν τα αλλότρια ελαττώματα με μια υπομονή πολλαπλασιασμένη έως το άπειρο. Έτσι θα ακύρωναν το Κάρμα τους και θα γίνονταν καλύτεροι.

Δυστυχώς, αγαπητοί μου φίλοι, αυτό το Εγώ που ο καθένας φέρει μέσα του κάνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που λέμε εδώ· γι’ αυτόν το λόγο θεωρώ επείγον, μη αναβλητέο, μη καθυστερητέο, να ελαττώσουμε το «Εγώ ο ίδιος» σε κοσμική σκόνη…

ΕΡΩΤΗΣΗ: Δάσκαλε. Όλες οι θλίψεις που έχει κάποιος οποιουδήποτε τύπου και αν είναι μπορούν να αποδοθούν στο ότι ο Πατέρας είναι απών;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Φίλοι, υπάρχουν οι ηθελημένες θλίψεις και οι μη ηθελημένες. Οι πρώτες διαδικάζονται σε εκείνους που ακολουθούν το ευθύ μονοπάτι, τον ηλιακό δρόμο· οι δεύτερες είναι αποτέλεσμα του ίδιου μας του Κάρμα. Είναι φανερό πως όταν το παιδί βαδίζει άσχημα, ο Πατέρας απουσιάζει και η συνέπεια είναι ο πόνος.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Σχετικά με τη Νέμεση ή Κάρμα. Είναι δυνατόν οποιαδήποτε θλίψη να μπορεί να είναι διαπραγματεύσιμη ενώπιον των κυρίων του Κάρμα;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Εκτιμητοί φίλοι, θέλω να καταλάβετε πως όταν αυτό ή εκείνο το Κάρμα βρίσκεται πια ολοκληρωτικά εκτυλισσόμενο ή αναπτυσσόμενο, πρέπει να φθάσει έως το τέλος αναπόφευκτα.

Αυτό σημαίνει πως είναι δυνατόν να αλλάξουμε ριζικά το Κάρμα, μόνο όταν η μετάνοια είναι ολοκληρωτική και όταν κάθε δυνατότητα να επαναλάβουμε το σφάλμα που το παρήγαγε έχει εξαφανιστεί ριζικά.

Το σκληρό Κάρμα φθάνοντας στο τέλος του είναι πάντα καταστροφικό, δεν είναι διαπραγματεύσιμα όλα τα Κάρμα.

Είναι καλό να ξέρετε επίσης πως όταν έχουμε εξαλείψει ριζικά το εγώ, η δυνατότητα να παρανομήσουμε εκμηδενίζεται και κατά συνέπεια το Κάρμα μπορεί να συγχωρεθεί.

Translate »